Idols onder de slechtsten.

Nee. Neee. Neeeee!!

Tussen al het koninklijk verdriet door mochten we afgelopen maandag alweer de zoveelste aardbeving meemaken in Den Haag: compleet onverwacht (nou ja…je hebt onverwacht en je hebt onverwacht) trok Job Cohen de stekker uit zijn ambt als partijleider en voorman van de Partij van de Arbeid. Met een ferm en boos gezicht nam hij, zoals we dat wel eens vaker bij hem hebben gezien, zichtbaar geïrriteerd en getergd afscheid van Den Haag. Hoe moet het nou verder met de socialisten? De antwoorden liggen voor het grijpen nabij, ze liggen al klaar – ze moeten alleen worden opgepakt. En dat is nou net het probleem.

Eigenlijk heeft het vertrekproces van Job Cohen veel te lang geduurd. Een goed observator had al in week 3 dat hij het stokje overnam van Wouter Bos in de gaten dat Job’s hart veel meer klopte bij het bestuurderschap dan bij het gesteggel in de Tweede Kamer. Tel daar nog eens een irritant mannetje als Geert Wilders bij op en Job zat in een hoek waar hij eigenlijk helemaal niet in wilde zijn. Het probleem van de PvdA is echter voor een groot deel dat het denkt en handelt als een moloch en dus moesten we met zijn allen deze lijdensweg nog eens 2 jaar aanzien voordat Job er dan eindelijk zelf de stekker uit trok.

Leiderschap is het centrale probleem van de Partij van de Arbeid, en van behoorlijk wat andere politieke partijen. Het recept van de dokter is net zo eenvoudig als dat het ogenschijnlijk moeilijk is om voor onze politieke partijen om het op te halen bij de apotheek: zet een leider neer. Dat is L-E-I-D-E-R.

Dit is wat de PvdA moet doen:

1. Zet een leider neer met leiderschapsuitstraling.
   Als ik de nieuwe partijvoorzitter van de PvdA, Hans Spekman, op TV zie verschijnen en zijn zegje zie doen, dan heb ik het gevoel dat hij nog net niet van een andere ruimte komt waar hij zijn verfkwast heeft neergelegd om effekes voor de camera’s te komen. Spekman zal het vermoedelijk bijzonder goed doen bij het fluweeldonkerrood gedeelte van de partijleden, maar naar buiten doe (lees de kiezer) komt hij over als een cliché linkse rakker die graag het arbeidersvuurtje aanwakkert, daarbij zichtbaar genietend van de ellende die hij in staat is om aan te richten. Dat doet het niet goed bij de mainstream waar de PvdA het van moet hebben.
   .
   Een moderne, eigentijdse sociaal-demokratische partij verdient een leider met flair. Iemand die zijn verhaal goed kan doen, iemand die bovenal de harten steelt van de mensen die hij of zij aanspreekt. Rood is de kleur van de warmte en laat dat nou net het antwoord zijn dat zovelen niet verkondigen in Den Haag. Laat dan nou net hét antwoord zijn op Geert Wilders.
   .
2. Een partijprogramma met maximaal 8 standpunten. Meer niet.
   Ik heb ooit het buitengewone genoegen gehad om in een radioprogramma van de VARA geïnterviewd te worden dat werd uitgezonden vanaf de ledendag van de Partij van de Arbeid. Nou, dat heb ik geweten ook. Iedereen, maar dan ook iedereen, moest de gelegenheid krijgen om zijn of haar zegje te doen – iets wat ik als geboren basisdemokraat enorm omarm maar jongens, jongens wat dodelijk vermoeiend. En natuurlijk op het einde van dag een progressie van welgeteld 4 millimeter. Verenig je nou eens rond 5 a 8 standpunten die gewoon goéd, duidelijk en ondubbelzinnig helder zijn – meer hoeft niet. Echt niet.
   .
3. Stop met je te gedragen alsof de revolutie nog moet gewonnen worden.
   Het wordt tijd dat de PvdA de gedachte eindelijk los laat dat zij moet opkomen voor arbeider die aan de straatkant staat met een zelfgedraaid shaggie half over zijn lip, bar en boos de kou trotserend tijdens de zoveelste wilde staking die net is uitgebarsten. Die arbeider bestaat al lang niet meer en al zou hij als individu nog bestaan, dan stemt hij vrijwel zeker op de SP. Een moderne sociaaldemocratische partij mag een fris elan hebben, dat een grote middenlaag van de bevolking aanspreekt, dat af en toe prikkelt en zelfs plaagt. Hierbij mag best een stuk zichtbaar zelfreflectie getoond worden – ja zelfs kwetsbaarheid – als die ene icoon, leiderschap, maar als een vuurtoren zichtbaar boven alles uit steekt.

Moet het dus Samsom worden? Nee, liever niet. Te ongecontroleerd. Dat gaat twee-drie weken goed en dan hebben we weer dezelfde problemen. Onvoldoende charisma. Dan maar misschien van Dam? Komt niet over qua leiderschap en bovendien dodelijk saai. Denkt zich door zijn leeftijd te kunnen profileren als de kandidaat voor de jongeren – een wel heel erg afgedraaide plaat. Plasterk dan. Die is net zo exact als de vakken waarin hij is afgestudeerd. Emotie en gevoel tonen wordt dus niet zijn sterkste kant en laat dat nou net zijn wat de nieuwe leider van de PvdA moet kunnen.

Laat de Partij van de Arbeid zichzelf eerst maar eens hervinden. Het verhaal duidelijk hebben. Kort, helder en goed geformuleerd. Het elan van de partij dient zich meten aan een beeld dat bij 2012 hoort: modern, strak, degelijk en een tikkeltje stout. En primo primo primo boven dit alles: de PvdA moet op zoek naar een leider die niet uit de gebruikelijke socialistische loopgraven komt en daar zijn kandidatuur duurzaam heeft verdiend. Zwier en schwung. Emotie en elegantie. Inhoud en ambiance. Dat zijn de trefwoorden. La vie, n’est pas toujours en rose.