Wulff: het einde van een tijdperk falend leiderschap en imago.

Christian Wulff op 4-1-2012: smeekbede op primetime.

Hij zal zonder meer de geschiedenis in gaan als de Bondspresident van Duitsland die eigenlijk niet één dag zijn ambt met rust heeft mogen betreden: Christian Wulff, ooit nog vakkundig gepositioneerd als Angela Merkel’s kroonprins, heeft zojuist zijn aftreden aangekondigd als Bondspresident van Duitsland. Het einde van een periode zeer turbulent leiderschap en slecht imago. 

Het heeft vanaf dag 1 van zijn aantreden gerommeld met Christian Wullf. Nog als embryo in de schoot van Angela Merkel moet hij op 2 juli 2010 meerdere kiesrondes doorstaan in de Bondsdag voordat hij dan eindelijk wordt gekozen als opvolger van Bondspresident Köhler – die compleet onverwacht aftreedt nadat hij iets teveel kritiek krijgt uit rangen van de pers. Amper enkele dagen later maakt Wulff zijn eerste uitglijder: in één van zijn eerste toespraken zegt hij dat de Islam “ook een onderdeel van Duitsland is geworden”, daarmee niet een logische vanzelfsprekendheid suggererende.

Het gerommel gaat door: Wulff komt in opspraak om de aankoop van zijn woning, waarbij hij de hypotheek eerst blijkt te hebben verkregen na een tussenkomst van een rijke zakenrelatie. Wulff blijkt in zijn periode als Minister-President van de deelstaat Noordrijn-Westfalen wel erg veel gratis reisjes te hebben gemaakt, gratis logies te hebben aangeboden gekregen, bijzondere gunsten te hebben ontvangen.

Wulff wordt ontmaskerd als een raspoliticus van christen-demokratische komaf die er een deugd van heeft gemaakt om zich te laten verwennen met de gunsten van zijn zakenvrienden – en de speculaties wat hij daarvoor dan wel niet in retour heeft gedaan wakkeren aan. In een dramatisch interview op 4 januari 2012 verantwoordt hij zich ruim een uur lang tegenover de vele vragen van journalisten van ARD en ZDF – maar concrete, heldere antwoorden blijven uit. Het interview loopt uit op een smeekbede op primetime; een regelrechte blammage voor hem, en voor Bondskanselier Merkel.

Gisteren dan de finale: het Openbaar Ministerie vraagt de Bondsdag om de opheffing van de immuniteit van Wulff. Wullf treedt vandaag af en opnieuw is het aan Angela Merkel om een deugdelijke Bondspresident voor te stellen en ditmaal stevig in het zadel te houden. Het aftreden van Wulff zal dan ook dramatische gevolgen hebben voor Merkel: zij zal nu niet anders kunnen dan een uitdrukkelijke compromiskandidaat naar voren te schuiven, mogelijk zelfs afkomstig uit de geledingen van de oppositie. Genoemd worden de huidige Minister van Financiën, Wolfgang Schäuble, die zich na een aanslag in het verleden in een rolstoel moet voortbewegen, Defensieminister Thomas de Maizière en de wat typische, maar zeer geliefde, Ursula von der Leyen, wat de unieke situatie zou opleveren dat Duitsland door een vrouwenduo zou worden geleid. Uitdrukkelijk wordt nu echter ook gekeken naar kandidaten uit de oppositie: Frank-Walter Steinmeyer is dan de meest genoemde kandidaat.

Leiderschap en Imago: het blijken twee onlosmakelijk met elkaar verbonden componenten te zijn voor de stabiliteit van iedere leider.